Δυό ανδριακές παραδόσεις περί δράκων

Δράκος, ο = μυθικός τρικέφαλος όφις και πτερωτός

Α’

Πρώτα ήτανε 'ς το νησί οι Δράτσοι. ύστερα οι Έλληνες, οι Βενετσάνοι, οι Τούρτσοι. Άμα ήρθαν οι ανθρώποι 'ς την Άνδρο ήζγειενε ακόμα ένας δράκος, πολύ γέρος. Ευτός ήτανε στραβός• τσ' ηπαρακάλεσένε να του φέρουνε έναν άνθρωπο, να τόνε ψάξη, για να 'δή τι πράμα είνε. Του πήανε ένανε• μα για να μην πάθη τίβοτις του βάλανε απάνω 'ς την τσεφαλή του ένα γυνί. Ο γέρος ήπιασένε το γυνί, το σφιξένε τσαι το κάμενε σκόνη

Β’

Τον παλαιόν τσαιρό ήτανε δυό δράτσοι αδέρφια. Ο ένας ήκτισένε τον Πύργο του

Λαογραφικά

Ο γάμος στα νησιά μας.

Όπως σ' όλες τις Ελληνικές επαρχίες, έτσι και στα νησιά μας, διατηρούνται ακόμη τα πατροπαράδοτα έθιμα τα σχετιζόμενα με τις επίσημες στιγμές της ζωής.
Πολλά απ' αυτά μας έρχονται από την αρχαία Ελληνική εποχή, από τη Βυζαντινή και ίσως μερικά από την Ενετική κατάκτηση. Υπάρχει όμως γενικώς μία ομοιογένεια των εθίμων αυτών, η οποία αποδεικνύει ότι υπάρχει μία ενότης της φυλής μας και μία συνέχεια εις το Ελληνικόν γένος, μ' όλη την επιδρομή των βαρβάρων και των ξένων που επλημμύρησαν κατά καιρούς τη χώρα μας.