Δυό ανδριακές παραδόσεις περί δράκων
Δράκος, ο = μυθικός τρικέφαλος όφις και πτερωτός
Α’
Πρώτα ήτανε 'ς το νησί οι Δράτσοι. ύστερα οι Έλληνες, οι Βενετσάνοι, οι Τούρτσοι. Άμα ήρθαν οι ανθρώποι 'ς την Άνδρο ήζγειενε ακόμα ένας δράκος, πολύ γέρος. Ευτός ήτανε στραβός• τσ' ηπαρακάλεσένε να του φέρουνε έναν άνθρωπο, να τόνε ψάξη, για να 'δή τι πράμα είνε. Του πήανε ένανε• μα για να μην πάθη τίβοτις του βάλανε απάνω 'ς την τσεφαλή του ένα γυνί. Ο γέρος ήπιασένε το γυνί, το σφιξένε τσαι το κάμενε σκόνη
Β’
Τον παλαιόν τσαιρό ήτανε δυό δράτσοι αδέρφια. Ο ένας ήκτισένε τον Πύργο του Μακροτάνταλου τσ' άλλος τον Πύργο του άη Πέτρου. Ο καθένας τους ητσοίταζένε να κάμη το δικό του πιο ψηλό, για να αντικρύζουνται τσαι να να φαίνουνται, τσαι να μιλούνε αντικρυστά από τοις πύργοι τως, αντισμιάς τσαι ήτανε μακριγιά δυό ώρες, ο ένας από τον άλλονε. Άμα ητελειώσανε οι Πύργοι, ήρθενε ο δράκος του Μακροτάνταλου 'ς τον άη Πέτρο. Είδενε τσαι θάμαξε τον πύργο• τσ' ανέβηνε 'ς το πιο ψηλό μέρος μαζί με τον αδερφό του. Ετσεί από τη ζήλειά του ο δράκος του Μακροτάνταλου σπρώχνει τον αδερφό του να τόνε γκρεμίση• ετσείνος τον αρπαξένε• μα 'ς το τέλος ηπέσανε τσ' οι δυό, τσ’ ησκοτωθήκανε. 'Σ τον τοίχο του πύργου τ' άη Πέτρου φαίνουνται οι νυχεές τως. Οι δράτσοι 'ς τα χτήριά τως τοις μεάλες πέτρες τοις πελεκούσανε με τα νύχια• τσαι φαίνουνται σήμερα οι νυχεές τως 'ς τοις πέτρες
Από τα «Ανδριακά Χρονικά» τόμος 5ος
Ι. Κ. Βογιατζίδου «Γλώσσα και Λαογραφία της Νήσου Άνδρου» τόμος Β’
Έκδοσις του Ανδριακού Ομίλου 1956
RSS feed Comments
